Ένα ταξίδι είναι …και σαν σαλπάρει το καράβι γυρισμό δεν έχει . Ξεκινά με έρευνα-αναζήτηση του ηθοποιού για τον ρόλο που θα υποδυθεί, ιδιαιτέρως δε έχει μεγάλο ενδιαφέρον αν το πρόσωπο αυτό ήταν ιστορικά υπαρκτό. Σε αυτή τη φάση ο ηθοποιός ταυτίζεται με τον ρόλο του, τον «φοράει» πάνω του κάποιες φορές και τον «αφήνει» κάποιες άλλες.

Όταν μπει στο νέο του κουστούμι τότε ξεκινάει το παιχνίδι του αυτοσχεδιασμού όπου μέσα από αυτό γεννιόνται οι λέξεις κλειδιά που θα δημιουργήσουν το κείμενο όπου θα έχει ως χάρτη ο ίδιος και οι συνταξιδιώτες του αντίστοιχα.

Επομένως έχουμε ως άξονα το τρίπτυχο έρευνα-αυτοσχεδιασμός-δημιουργική γραφή. Σε όλη αυτή τη διαδικασία πρώτο λόγο και ευθύνη έχει ο σκηνοθέτης-συντονιστής. Αυτός θα κάνει τη διανομή των ρόλων, θα ορίσει την έρευνα από που ξεκινά και που τελειώνει, θα δώσει σε τίτλους τις λέξεις κλειδιά στους αυτοσχεδιασμούς και εντέλει το δυσκολότερο, αυτό του να διαχειριστεί τους ηθοποιούς-γεννήτορες ως προς το δημιουργικό κομμάτι.

Στο συγκεκριμένο στάδιο εμπλέκονται οι συσχετίσεις με τους υπόλοιπους ρόλους, δηλαδή γράφεις λόγια και άλλου ηθοποιού, καλείσαι να αποδώσεις την αλήθεια της σκηνής του αυτοσχεδιασμού. Εκεί πάνω όλα πρέπει να είναι αλήθεια.

Η χαρά της δημιουργίας είναι αυτή που κάνει το ταξίδι αφενός ευχάριστο αφετέρου η αφομοίωση του κειμένου είναι πιο εύκολη αφού ο ίδιος ο ηθοποιός το έχει γεννήσει .Έχει μεγάλη σημασία πως ο σκηνοθέτης θα συνθέσει σαν παζλ όλες τις αυτοσχεδιαστικές σκηνές ώστε να υπάρχει τέτοια ροή στο έργο που να κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή. Γίνεται δραματουργός.

Τέλος είναι αυτός που θα δημιουργήσει αυτό που στο θέατρο ορίζουμε ως ατμόσφαιρα. Είναι η καλλιτεχνική του ταυτότητα και η προσωπική του σφραγίδα. Ο ηθοποιός πέρα από το φυσικό ταλέντο που μπορεί να διαθέτει, έχοντας μπει προφανώς στη θέση να εκτεθεί, πρέπει να είναι εργάτης.

Η τέχνη θέλει θυσίες και το θέατρο ψυχή.

Ο Στανισλάβσκι ήθελε να ανυψώσει τον ηθοποιό και να τον καταστήσει “ιερέα της ομορφιάς και της αλήθειας”,  γιατί πίστευε πως έτσι θα ήταν ικανός να υπηρετήσει άριστα το θέατρο, που έχει τη δύναμη να εξευγενίζει και να καλλιεργεί τους θεατές.

Γι αυτό και επιζητούσε το ήθος από τους ηθοποιούς του και δήλωνε ότι ο ηθοποιός χωρίς ήθος είναι απλώς χειροτέχνης και χωρίς επαγγελματική κατάρτιση, ένας απλός ερασιτέχνης. Ήθελε ο ηθοποιός να αγαπά πρωτίστως την ίδια την τέχνη κι όχι την καριέρα…

του Νικόλα Φραγκάκη

Αν δούμε στην πορεία των χρόνων τι σημαίνει να είσαι ηθοποιός – πέρα από την εννοιολογική της σημασία, ποιώ ήθος – θα δούμε πως αυτή η τέχνη έχει μεταλλαχθεί σαν ένα τρένο που τρέχει στις ίδιες ράγες αλλά με διαφορετική όψη πια, με διαφορετικές ταχύτητες ακόμα και με διαφορετικό τρόπο εξυπηρέτησης των επιβατών του.

Για παράδειγμα στην αρχαιότητα ο ηθοποιός (πάντα γένους αρσενικού) προετοιμαζόταν πολύ πριν την παράσταση του (η οποία συνήθως ήταν μία και μοναδική) έκανε μια διαδρομή εκμάθησης όχι μόνο του ρόλου του αλλά βιώνοντας μια κατάσταση κάθαρσης και αλήθειας ολοκληρωνόταν πλέον όχι μόνο σαν ηθοποιός αλλά και σαν προσωπικότητα. Δεδομένο ότι ο ηθοποιός κατά την ερμηνεία του δεν είχε σύμμαχο την έκφρασή του μιας και το πρόσωπο του το κάλυπτε μια μάσκα η οποία εναλλάσσονταν ανάλογα με Περισσότερα...