του Νικόλα Φραγκάκη
Συντονιστή Θεατρικού Εργαστηρίου

Το θέατρο του δρόμου είναι ίσως από τα πιο δύσκολα είδη θεατρικής έκφρασης γιατί ο ηθοποιός καλείται να μαγνητίσει το ενδιαφέρον του περαστικού και να τον καθηλώσει παρόλο που στο πρόγραμμα του δεν είχε προκαθοριστεί να παρακολουθήσει θεατρική παράσταση!

Οι ρίζες των πλανόδιων ηθοποιών είναι από το 500 μ.Χ και φτάνουν μέχρι Περισσότερα...

Στην καθημερινότητά μας εκ των πραγμάτων αναγκαζόμαστε να αυτοσχεδιάσουμε πολλές φορές! Αυτό έχει να κάνει με τη συμβίωση μας μέσα στο σύνολο των ανθρώπων που μας πλαισιώνουν ή ακόμα και με την επιβίωση μας…

Η διαφορά με τους υποκριτικούς αυτοσχεδιασμούς (θεατρικούς, performance…) είναι ότι ενώ η αφετηρία είμαστε εμείς, είναι το εγώ μας, ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ, να το ταξιδέψουμε. Αν ο ηθοποιός ανεβεί στη σκηνή για να αυτοϊκανοποιηθεί τότε το πιθανότερο είναι αυτό που θα εισπράξει από το κόσμο να είναι ένα παγωμένο χειροκρότημα, μία ανοχή…αν μου το επιτρέπετε. Μεταφορικά, άποψή μου, η υποκριτική, όπως και οι λοιπές τέχνες έχουν σχέση …ερωτική… μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού! Ο καλλιτέχνης δημιουργεί – γεννά, το κοινό – σύντροφος – ικανοποιείται και αυτή την ικανοποίηση την επιστρέφει διπλά και τρίδιπλα με το θερμό χειροκρότημα του. ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ, Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΘΑ «ΠΛΗΡΩΘΕΙ», θα κάνει ταμείο που λέει η πιάτσα. Όταν μπαίνει το ΕΓΩ μπροστά από τον ηθοποιό, τότε το αποτέλεσμα είναι πλαστικό, δεν είναι ατσάλινο… σφυρηλατημένο και γανωμένο ατσάλι!

Αυτό ακριβώς ισχύει και για όποιον έρχεται στο εργαστήρι μας και γίνεται μέλος αυτής της ομάδας. Αν κάποιος έρθει για να ικανοποιήσει τα προσωπικά του αισθήματα ή να επιδιορθώσει τα προσωπικά του προβλήματα (να είναι ο αυτοσκοπός του) δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει κατάθεση ψυχής, θα είναι σαν τη γάτα που κυνηγά την ουρά της και στο τέλος βαριέται, αράζει και γλύφει την όμορφη γούνα της…

Εις το επανιδείν,

Νικόλας Φραγκάκης